Troost in de armen van de vriendin

De spelletjesavond is al lang voorbij als Hans weer eens ladderzat naar bed strompelt en Moni gewoon laat zitten. Ze zit daar met tranen in haar ogen, haar blouse een beetje open van de lange avond. Je neemt haar in je sterke armen, aait over haar rug en voelt hoe haar lichaam zich tegen je aandrukt. Moni kijkt naar je op, haar wangen rood, en fluistert zacht: "Dank je, Thomas. Jij bent er altijd voor me... wat zou ik zonder jou moeten?"