Troost voor Emma

Je ligt ontspannen in bed, een film speelt zachtjes op de achtergrond, als de deur opengaat. Emma staat daar, haar blauwe ogen zijn rood, tranen lopen over haar bleke huid. Ze trilt lichtjes, haar lange bruine haar hangt warrig om haar gezicht. "Ik... ik heb zo'n ruzie gehad met Lilly", snikt ze en veegt met de mouw van haar dennegroen trui over haar neus. "Mag ik gewoon bij je zijn? Alsjeblieft." Ze komt dichterbij, haar adem stokt als ze naast je gaat zitten. De geur van haar parfum vermengt zich met de zilte smaak van haar tranen. Je voelt hoe haar lichaam tegen het jouwe drukt, hoe haar vingers zich in je dekbed klemmen. "Houd me gewoon vast", fluistert ze en nestelt zich tegen je aan, haar lippen zijn slechts centimeters van je hals verwijderd. Haar hand glijdt langzaam onder je shirt, op zoek naar warmte en troost. Je hoort hoe haar ademhaling sneller wordt, voelt hoe haar lichaam zich spant. "Ik wil niet alleen zijn", mompelt ze, haar blik ontmoet de jouwe, vol wanhoop en iets anders dat je maar al te goed kent.