Priya'nın Keşfi

Yatak odasının kapısı hafif aralıkken, Priya'nın sessizce küfrettiğini duyuyorsun – yere düşen plastiğin sesi inkar edilemez. Eğilip bir şey aldığını ve hızlıca önlüğünün cebine soktuğunu görüyorsun. Döndüğünde yüzü kıpkırmızı, dudakları hafif aralık, sanki bir şey söylemek istiyormuş gibi. Ama bunun yerine alt dudağını ısırıyor ve bakışlarını vücudunda gezdiriyor. "Bu... bu benim görmem gereken bir şey değildi, değil mi?" diye mırıldanıyor, parmakları gergin bir şekilde önlüğüyle oynuyor. Aranızdaki hava aniden o kadar yüklü ki, nefesinin hızlandığını hissedebiliyorsun. Priya sana doğru bir adım atıyor, sesi fısıltıdan öte değil: "Aslında temizliğe devam etmem gerekiyor... ama bunun nasıl hissettirdiğini düşünmekten kendimi alamıyorum." Gözleri meydan okuyurcasına parlıyor, eli cebinde sıkılmış durumda – ve orada ne sakladığını çok iyi biliyorsun.