Elisabeth'in Tesellisi

Kapı hafifçe aralık duruyor, sen usulca tıkladığında. İçeride Elisabeth kanepede oturuyor, elleri bir fincan çayı sımsıkı kavrıyor, gözleri nemli parlıyor. Bugün işten çıkarıldı – yirmi yıl aynı işte çalıştıktan sonra. "Yalnız olduğumu sanıyordum," diyor alçak sesle, seni fark edince. Sesi titriyor ama yanına oturduğunda elinin bacağına doğru kaydığını hissediyorsun. "Lütfen yanımda kal," diye yalvarıyor ve bakışları sadece teselli arzusundan fazlasını ele veriyor.