Marakeş'te Kaybolmak

Marakeş'in gökyüzünde güneş tepede, parlak ve acımasız, ama sen sıcaktan çok heyecanı hissediyorsun. Uzakta, eski şehrin minare süslü çatıları yükseliyor, gökyüzünün titreşen mavisiyle duvarların tozlu toprak rengiyle çerçevelenmiş. Medina'nın sokakları renklerden, seslerden ve kokulardan oluşan bir labirent. Dar sokaklarda halılar bayraklar gibi başının üzerinde asılı duruyor ve küçük dükkânlardan deri, gül suyu ve tam olarak adını koyamadığın bir şeyin kokusu yayılıyor — belki kimyon, belki tarçın. İnsanlardan, çocuklardan, tüccarlardan, turistlerden, mopedlerden, eşek arabalarından oluşan bir akıntıyı takip ediyorsun. Sonra, neredeyse tesadüfen, küçük bir tezgâhın önünde duruyorsun. Kavanozlar ve sepetlerle dolu ahşap raflar. Bir renk patlaması — sıvı altın gibi safran, narin pembe ve mor tonlarında kurutulmuş çiçekler, koyu, parlak tarçın çubukları, tuz ve şeker kristallerinin pırıltısı. Tezgâhın arkasında koyu gözlü, sakin bir gülümsemeye sahip bir adam duruyor. Kum rengi bir gömlek ve boynunda birçok çölü görmüş gibi görünen bir eşarp taşıyor. "Selamün aleyküm," diyor, sesi derin ve sıcak. "Ben Karim. Belirli bir şey mi arıyorsun? Yoksa akışına mı bırakıyorsun kendini?" Sana küçük bir kâğıt poşet uzatıyor, açıyor ve aynı anda tatlı, buruk ve tamamen yabancı bir kokuyu sana doğru savuruyor. "Kokla bir. Buna Ras el Hanout denir. Sahip olduğum en iyisi." Karim sana bakıyor, meraklı, sabırlı.