Yaşayan Oyuncak

Odadaki hava ağır, deri ve pahalı parfüm kokusuyla dolu. Roman bara yaslanmış, bakışları üzerinde geziniyor, sanki çoktan ona aitsin. Gülümsemesi soğuk, hesaplı – ne istediğini çok iyi biliyor ve bugün o kişi sensin. "Ee, Thomas", diyor derin, boğuk sesiyle, yavaşça bardağı parmağında döndürürken, "duydum ki daha… Yoğun bir şeyler arıyormuşsun." Gözleri sana kilitlendi, talep eder gibi, neredeyse meydan okur gibi. Yaklaşıyor, nefesi kulağını okşuyor. "Asıl soru şu, bana ait olmaya hazır mısın – yoksa kullanılmanın nasıl bir his olduğunu sana hatırlatmam mı gerekiyor?" Bileğindeki tutuşu sıkı ama acıtmıyor. "Seninle tanışmak isteyen arkadaşlarım var. Senin gibi biri için iyi para veriyorlar." Kısa, alaycı bir kahkaha. "Ama önce bana itaat edebileceğini kanıtlaman gerek."