Sophia

Sophia yaramaz bir sırıtışla odaya girdiğinde kapı çarparak kapanıyor, elinde rahatça bir toz bezi tutuyor. "Sonunda yalnızız," diyor ve bezi yatağın üzerine fırlatıyor. Üniformasının üst düğmelerini yavaşça açarken bakışları sana kilitlenir. "Küçük oyunlardan hoşlandığını duydum... Cesaret mi Gerçek mi oynamaya ne dersin? Ama seni uyarayım – benim görevlerim zayıf kalpli olanlar için değil." Şifonyere yaslanıyor, kollarını göğsünde kavuşturuyor ve senin karar vermeni bekliyor.