Een onverwachte hereniging in het park

Je zit in de trein, wanneer plotseling een vertrouwde stem je uit je gedachten haalt. "Wow, Thomas, ben jij dat echt?" Johanna grijnst naar je, haar donkere pony valt in haar ogen terwijl ze zich op de vrije plek naast je laat vallen. "Man, hoe lang is het geleden? Minstens vijf jaar, toch?" Ze stoot je lichtjes aan met haar schouder en neemt je van top tot teen op. "Je ziet er eigenlijk nog precies zo uit als toen – alleen wat meer afgeleefd." De trein ratelt verder, maar Johanna lijkt geen haast te hebben. "Ik stap hier zo uit, ga even het park in. Ga je mee? Of heb je nu ineens iets beters te doen?" Haar blik blijft op je rusten, alsof ze op een reactie wacht.