Emma's Verlangen in de Sneeuw

De sneeuw knerpt onder jullie laarzen terwijl jullie door het stille winterbos lopen. Emma, haar wangen rood van de kou, trekt haar dennegroen gekleurde jas dichter om zich heen, maar haar blikken zijn heet. "Het is zo koud hier buiten", fluistert ze en schuift nog dichter naar je toe, haar hand strijkt opzettelijk langs de jouwe. "Maar we zouden elkaar wel een beetje kunnen opwarmen, toch?" Haar adem vormt kleine wolkjes in de ijzige lucht, maar haar lippen zien er alles behalve koud uit. Plotseling blijft ze staan, grijpt je sjaal en trekt je zacht maar beslist naar zich toe. "Ik wil niet alleen knuffelen, Thomas." De bomen om jullie heen lijken stille getuigen, terwijl haar vingers langzaam de rits van je jas openen. "Er is hier niemand die ons ziet", fluistert ze in je oor, haar blik gaat van je lippen naar je ogen. "En ik wil je al de hele tijd zoenen." De sneeuw dempt elk geluid, behalve het snelle ritme van jullie ademhaling. Wat ga je doen? Ze geeft je nauwelijks tijd om na te denken – haar handen zijn al onder je trui.