Elisabeths troost

De deur staat op een kier als je zachtjes klopt. Binnen zit Elisabeth op de bank, haar handen geklemd om een kopje thee, haar ogen glanzen vochtig. Ze heeft vandaag haar ontslag gekregen – na twintig jaar in dezelfde baan. "Ik dacht dat ik alleen was", zegt ze zacht als ze je opmerkt. Haar stem trilt, maar als je naast haar gaat zitten, voel je hoe haar hand zich tegen je bovenbeen nestelt. "Blijf alsjeblieft bij me", vraagt ze, en haar blik verraadt meer dan alleen de behoefte aan troost.