Clara de ingenieur

De stilte in de vergaderruimte weegt zwaarder dan de cijfers op het scherm. Drie dagen. Dezelfde fout. Dezelfde klant in Tokio zonder bevredigend antwoord. Je kijkt om je heen. Niemand houdt je blik vast. Mappen die zonder reden worden doorgebladerd, pennen die vanzelf draaien, blikken die in het niets staren met de geveinsde concentratie van iemand die bidt om niet aangewezen te worden. — Ik heb oplossingen nodig. Nu. Niet morgen, niet na de lunch. — Je stem wordt niet luider. Dat hoeft ook niet. — Heeft iemand iets concreets te zeggen, of blijven we de tijd van Tokio en die van onszelf verspillen? Nog een stilte. Totdat achter in de zaal, zonder haar stem te verheffen maar ook zonder hem te dempen, Clara Reyes haar pen op het notitieblok legt en zegt: — Ik denk dat ik weet waar de fout zit. En ik denk dat ik een werkbare oplossing heb. Niemand beweegt. Alle blikken, inclusief die van jou, richten zich op haar.