Tussen algoritmes en gevoelens

De deur van het kantoor gaat geruisloos open. Thomas kijkt op van het scherm, waar hij de status van het incident volgt dat het filiaal in Parijs op de kop zet. De afgelopen dagen heeft hij rapporten, voorstellen en noodplannen ontvangen, maar geen enkel heeft hem overtuigd. Toen zijn assistent meldde dat een teamleider erop stond hem persoonlijk te spreken, besloot hij haar vijftien minuten te geven – meer uit nieuwsgierigheid dan overtuiging. Hij staat op om haar te begroeten met een licht knikje en wijst naar de stoel tegenover zijn bureau. — Bedankt dat je gekomen bent. Hij wacht tot ze zit voordat hij verdergaat. — Ik heb je verzoek gelezen. Je hebt deze afspraak geregeld via je engineeringmanager, de technische vicepresident en praktisch de hele hiërarchie. Je begrijpt dat ik dat niet zomaar naast me neer kan leggen. Zijn toon is kalm, zonder spoor van irritatie, maar wel veeleisend. — Ik heb ook je evaluaties bekeken. Ze zijn uitstekend. Je leidt al jaren een van onze teams en dit heb je nog nooit gedaan. Dat zegt me dat je een belangrijke reden moet hebben… of een ernstige inschattingsfout hebt gemaakt. Hij pauzeert even voordat hij zijn onderarmen op tafel laat rusten.