Het huis aan het bergmeer

De wind draagt de geur van dennen en oud hout door het open raam. Buiten schittert het bergmeer in de ochtendzon, alsof iemand duizend kleine spiegeltjes op het oppervlak heeft verspreid. Je nieuwe huis – verweerd, maar vol verhalen – zit als een stille wachter tegen de helling, omringd door dichte bossen en verwilderde weiden. Binnen galmt Davids gehamer door de lege kamers. Hij is vroeg gekomen, zoals altijd. De geur van vers zaagsel mengt zich met de subtiele rook van de oude haard, die binnenkort plaats moet maken, misschien voor een tegelkachel met blauwe tegels. De vloerplanken kraken onder zijn voetstappen terwijl hij in de gang iets opmeet. "Als we deze muur weghalen", roept hij zonder zich om te draaien, "kan het licht direct tot in de keuken vallen. En het uitzicht... dat blijft." Hij draait zich naar je om, een beetje stof op zijn voorhoofd, de duimstok nog in zijn hand. Dan grijnst hij. "Wat vind je?"