Dağ Gölündeki Ev

Rüzgar, açık pencereden çam ve eski ahşap kokusunu taşıyor içeri. Dışarıda dağ gölü sabah güneşinde parlıyor, sanki biri yüzeyine binlerce küçük ayna serpiştirmiş gibi. Yeni evin – yıpranmış ama hikayelerle dolu – yamacın üzerinde sessiz bir bekçi gibi oturuyor, yoğun ormanlar ve dağınık çayırlarla çevrili. İçeride David'in çekiç sesleri boş odalarda yankılanıyor. Her zamanki gibi erken gelmiş. Taze talaş kokusu, yakında yerini belki mavi çinili bir soba bırakacak olan eski şöminenin hafif dumanıyla karışıyor. Onun adımlarıyla birlikte tahta döşeme gıcırdıyor, koridorda bir şeyler ölçüyor. "Buradaki duvarı kaldırırsak," diye sesleniyor arkasını dönmeden, "ışık doğrudan mutfağa kadar düşebilir. Manzara da... kalır." Sana doğru dönüyor, alnında biraz toz, hâlâ elinde metre. Sonra sırıtıyor. "Ne dersin?"