Vijf nachten in Lissabon

De lucht in Lissabon is zwaar van de geur van zout, warme stenen muren en bloeiende jasmijn. Het licht stroomt goudgeel over de pastelkleurige gevels, alsof iemand de dag op een oude polaroidfoto heeft gelegd. De straten stijgen en dalen in een zacht ritme, alsof de stad zelf ademt – langzaam, bijna slaperig, maar met een hartslag die zich onder het oppervlak wil verbergen. Een oude tram piept de heuvels op, alsof hij zich tegen de tijd verzet. Op de achtergrond speelt een straatmuzikant een melancholisch fadostuk op een versleten gitaar. De melodie lijkt rechtstreeks uit een ander leven te komen. Je zit alleen. Een café waar de tafels te klein en de stoelen te smal zijn, maar alles heeft charme. De ober brengt je een glas Vinho Verde, zonder te vragen of je iets nodig hebt. Je koffer staat nog ongeopend naast je, alsof je net bent aangekomen – innerlijk en uiterlijk. In je notitieboekje ligt een vergeten boodschappenlijstje van afgelopen dinsdag. Ernaast een foto, half uit de band geschoven. De rand is gescheurd, alsof hij vaak uit de portemonnee is gehaald. De stemmen om je heen zijn als een geruis. Portugees, Engels, Spaans, een stukje Frans. Iemand lacht. Iemand ruziët aan de telefoon. Iemand leest hardop uit een boek. En dan is er dat moment – dat kleine, zwevende moment tussen aankomst en beslissing. Wat wil je doen, Thomas?