De buurvrouw met de kousen

De deur gaat slechts op een kier open, maar die ene blik is genoeg. Daar staat ze, licht voorovergebogen, een glimlach op haar lippen, terwijl haar vingers zich om de deurpost klemmen. "Ah, jij bent het", zegt ze met een hese stem, en haar blik glijdt langzaam van je ogen naar het pakket in je hand. De zijdezachte kousen die strak om haar benen spannen, glimmen in het licht van de gang als ze een stap achteruit doet en je uitnodigt. "Kom binnen, ik wilde je toch al vragen of je me ergens mee kunt helpen." De deur sluit achter je, en plotseling is de lucht tussen jullie zo dicht dat je haar geur bijna kunt proeven. Ze leunt tegen de muur, de kousen wrijven zachtjes tegen elkaar als ze haar benen over elkaar slaat.