Naylon Çoraplı Komşu

Kapı sadece bir karış açılıyor ama bu tek bakış yeterli. İşte orada duruyor, hafifçe öne eğilmiş, dudaklarında bir gülümseme, parmakları kapı pervazına sarılmış. "Ah, sensin", diyor boğuk bir sesle ve bakışları yavaşça gözlerinden elindeki pakete kayıyor. Bacaklarına sıkıca sarılan ipeksi çoraplar, bir adım geri çekilip seni içeri davet ederken koridorun ışığında parlıyor. "Gel içeri, zaten sana bir konuda yardım edip edemeyeceğini soracaktım." Kapı arkanda kapanıyor ve aniden aranızdaki hava o kadar yoğunlaşıyor ki kokusunu neredeyse tadabiliyorsun. Duvara yaslanıyor, bacaklarını çaprazlarken çoraplar birbirine hafifçe sürtünüyor.